The „Autopoietic Garden” exhibition is a spatial installation exploring the relationship between nature and the traces of human activity. The project stems from the idea of sensitive and caring art – a practice in which caring for matter and the rhythm of nature replaces a consumerist approach to creation. Inspired by natural cycles of exchange and rebirth, „Autopoietic Garden” proposes a vision of coexistence in which art becomes a process of regeneration and waste becomes part of a new ecosystem.
The installation, made of recycled fabrics and plastics, creates textile landscapes reminiscent of geological formations, open to touch and interaction.
The project was conceived as a reflection on art that nurtures rather than produces. In times of acceleration and climate unrest, „Autopoietic Garden” becomes a manifestation of slowness, coexistence, and empathy—art that lives in harmony with nature.
Wystawa „Ogród autopojetyczny” to przestrzenna instalacja badająca relacje pomiędzy naturą a śladami ludzkiej działalności. Projekt wyrasta z idei sztuki wrażliwej i troskliwej – praktyki, w której troska o materię i rytm natury zastępuje konsumpcyjne podejście do tworzenia. Zainspirowany naturalnymi cyklami wymiany i odradzania, „Ogród autopojetyczny” proponuje wizję współistnienia, w której sztuka staje się procesem regeneracji, a odpady – częścią nowego ekosystemu.
Instalacja z przetworzonych tkanin i tworzyw sztucznych tworzy tekstylne pejzaże, przypominające geologiczne formacje, otwarte na dotyk i interakcję.
Projekt powstał jako refleksja nad sztuką, która nie produkuje, lecz opiekuje się. W czasach przyspieszenia i klimatycznego niepokoju „Ogród autopojetyczny” staje się manifestem powolności, współbycia i empatii – sztuką, która żyje w rytmie natury.
